In mijn stillevens vertel ik verhalen met ogenschijnlijk eenvoudige objecten, altijd ontstaan vanuit een idee en een gevoel dat gezien wil worden. Een boek dat nooit sluit staat voor liefde die blijft, een eendagskuiken in plastic confronteert met vergankelijkheid, terwijl een aardbei op een onverwachte plek of een tomatenplant met één laatste vrucht juist hoop en vervreemding oproept. Ik speel met symboliek, contrast en soms een vleug humor om vragen te stellen over leven, keuzes en wat we vanzelfsprekend vinden. Wilde en gekweekte bloemen die willen uitbreken, of een kleine spruit tussen vader en moeder, geven mijn beelden persoonlijkheid en gelaagdheid. Elk beeld is zorgvuldig opgebouwd, maar laat ruimte voor eigen interpretatie en gevoel. Zo ontstaat een verstild moment dat blijft hangen en langzaam verder vertelt.